Opór, przekora, bunt i negacja.

Niektóre dzieci buntują się przeciw rodzicielskiej władzy, robiąc dokładnie coś przeciwnego, do tego czego chcą ich rodzice.

Złość, gniew i wrogość.

Dzieci złości fakt, że rodzice są więksi i mocniejsi oraz że wykorzystują tę przewagę by nimi kierować i ograniczać ich wolność. Uważają to za niesprawiedliwe.

Agresja, środki odwetowe i kontratak.

Władza rodzicielska tak często udaremnia potrzeby dziecka, że następuje frustracja, która prowadzi do agresji - jest to pragnienie odwetu, aby komuś (w tym przypadku rodzicom) odpłacić tym samym.

Jedną z najważniejszych potrzeb emocjonalnych dziecka jest potrzeba uwagi dorosłych.

• Najlepsza uwaga to zainteresowanie i pochwała,
• Na drugim miejscu jest uwaga negatywna - np. za złe zachowanie,
• Brak uwgi jest nie do zniesienia dla dziecka.

Radzenie sobie z poszukiwaniem uwagi:

• Chwalenie, by podnieść samoocenę dziecka,
• Dawanie jesnych poleceń,
• Ignorowanie negatywnego poszukiwania uwagi.

• Nie bij i nie nadużywaj krzyku wobec dziecka. Nie przekona to o słuszności wymagań, ale o fizycznej sile rodziców. A ponadto uczy kłamstwa i ukrywania przewinień ze strachu.
• Bądź stanowczym w swoich wymaganiach, ale w sposób rozumny. Nie można żądać rzeczy zbyt trudnych i nieprzemyślanych, bo ulegając zdenerwowaniu lub złości, najłatwiej popełnić głupstwo.
• Postępuj z dzieckiem konsekwentnie. Jeśli kazałeś mu iść spać o 21.00 to tak samo żądaj jutro, pojutrze i zawsze, bo tylko wtedy zrozumie, iż to nie wyraz Twego kaprysu czy humoru, lecz zasada konieczna w życiu rodzinnym.
• Samymi zakazami nikt dziecka nie wychował. Należy je uzupełnić pożądaną zawsze zabawą lub zajęciem budzącym zainteresowanie, bo inaczej zakaz prowadzi do bezczynności lub ograniczenia działań.
• Zorganizuj pory dnia, ustalając godziny snu, posiłków, zabaw, nauki i pracy, miejsca na rzeczy i ubrania. Określ prace i obowiązki do samodzielnego wykonania i nie rób raczej wyjątków.